Stapel op stenen.
Dat ben ik, stapel op stenen.
Dat is ook wat ik doe, ik stapel stenen op stenen.
Op deze en volgende pagina´s  zie je waar dat toe geleid heeft.

Stenen stapelen, een kunst op zich.
De kunst is met de stenen die op die plek aanwezig zijn een stabiel en opvallend bouwsel te maken zodat iedereen het herkent als merkteken, als wegbegeleider.

Ik creëer met de door mij uitgezochte stenen steeds  een nieuwe vorm voor balans en bakens voor rust.

Ik stapel stenen. Ik vind het mooi om te zien wat voor prachtige bouwsels er te maken zijn met verschillende stenen, hoe ik van al die delen een geheel kan maken dat in alle verscheidenheid een geheel vormt, dat weer een deel wordt van de eenheid om zich heen.

Ik stapel stenen om rust te vinden.
Het is gewoon praktisch onmogelijk om een stabiele en mooie stapel te bouwen met haast in mijn lijf en trillende handen.  Ik moet er wel voor gaan zitten, eens diep ademhalen en aankomen op de plek waar ik ben.

Ik stapel stenen om los te leren laten, zonder angst voor wat verloren gaat, in vertrouwen dat er altijd wat nieuws voor terug komt. Het is prachtig om een bouwsel te zien groeien, het is ook oke om te zien hoe een stapel instort, de stenen alle kanten opspringen en te merken hoe zwaar ze landen op de aarde.

Ik stapel stenen met anderen om hen te laten zien en voelen hoe het is om in balans te komen met zichzelf.
Ergens tijdens het bouwen, tijdens het groeien van de stapel, het bekijken van hoe het eruit ziet kom je jezelf tegen. En anders wel op het moment dat alles naar beneden komt, of in volle omvang rust op de basissteen. In de confrontatie met bouwen of instorten voel je waar je nog aan mag werken.